Blog o zakręcie

Przy wypisie Szkodnika ze szpitala z okazji jego narodzin, miałem ciekawą rozmowę z neonatolożką (specjalnie używam formy "żką", bo to zawód zdominowany przez kobiety). Zapytała mnie kurtuazyjnie, czym się zajmuję. Odpowiedziałem zgodnie z prawdą, będąc też pewny że wzbudzę tym zainteresowanie. Reakcja lekarki była ciekawa.

- No tak, ktoś się musi tym zajmować...

Prawie poczułem się ten gorszy, miałem wrażenie że błysk okularów zabarwiony współczuciem umieścił mnie w kategorii tych "gorszych" lekarzy. Bo pacjenci niewdzięczni, bo zaburzenia w mniemaniu wielu osób są obrazem jedynie słabej woli, bo leczenie na pograniczu magii.

Pamiętając swoje zajęcia na studiach, z przykrością stwierdzam, że miałem takie same przekonania. Nie docierało do mnie, że pacjent posiadający sprawne podstawowe narządy może być chory. Taki wpływ wywierała na mnie medycyna przdstawiająca człowieka, jako bardziej skomplikowaną maszynę. Wystarczy to wymienić, tam naoliwić - i zrobione. Jestem cudotwórcą.

Nic dziwnego, że cała ta psychiatria to moim przypadku zbieg okoliczności - za który jestem tak naprawdę wdzięczny losowi. Dowiedziałem się, że psychiatria ma podstawy naukowe, a przynajmnie ciągle tych podstaw poszukuje. Mózg człowieka też jest elementem naszego ciała, a oddziaływanie na receptory również powoduje, że jest ona somatyczna. Jako chyba jedyna dziedzina medycyna walczy z postrzeganiem człowieka jako zbioru autonomicznych narządów.

Dowiedziałem się wiele o sobie. Zrozumiałem jak wąska granica oddziela zdrowie od choroby psychicznej. To pomaga przestać myśleć o pacjentach, jako ofiarach patologicznie słabych charakterów.